Wysłuchanie nt. przekroczenia celu 20-procentowej redukcji emisji gazów cieplarnianych w UE.cz. III emisja CO2



Część 3: Eksperci – strategie polityczne dotyczące klimatu z perspektywy biznesu i korzyści dla społeczeństwa.

Eggert Axel - dyrektor ds. publicznych Europejskiej Konfederacji Przemysłu Żelaznego i Stalowego. Sektory energochłonne to papier, ceramika, stal, aluminium. Sektory te chcą zmniejszyć emisję CO2. Należy chronić klimat, nie można jednak trzymać się pułapu 20% jeżeli konkurencja, gospodarki wschodzące, też tego nie zrobią. Niezbędna jest pewność i stabilność. UE musi wywiązywać się ze swoich zobowiązań. Chiny miały zmniejszyć emisje o 40%, a być może dojdzie do zwiększenia na poziomie 75-80%, to zwiększenie o ponad 5 mld ton rocznie. To więcej niż wszystkie emisje w UE. Dane liczbowe wskazują, że niezbędne są zobowiązania w gospodarkach wschodzących. Nie poświęcajmy przemysłu europejskiego, jeśli globalne emisje wzrastają. Modele, z których korzystała KE do swojej oceny polegają na zniekształconych przesłaniach i wymagają poprawy. Nie docenia się ucieczki emisji, nie bierze się pod uwagę benchmarków, cen prądu, które w UE są wyższe o 20% niż w USA, a o 200% wyższe niż w Chinach. Nie bierze się pod uwagę przepisów w obszarze energii odnawialnej. Modele nie wpływają w sposób skuteczny na zatrudnienie. Należy ograniczyć koszty siły roboczej, ale państwa członkowskie nie zmierzają w tym kierunku. Nie bierze się również innych warunków, ograniczeń, których nie muszą trzymać się nasi konkurenci. Modele nie biorą pod uwagę różnych decyzji, rzeczywistości, dynamiki na rynkach. Komunikat szacuje koszty 30% – 0,04 PKB, niedawno mówiono o innych danych szacunkowych 2% PKB dla celu 20%. KE koncentruje się tylko na redukcji emisji nie biorąc pod uwagę kryzysu gospodarczego. Według naszych szacunków cena węgla za tonę wynosi 28 euro a nie 16,50 euro jak przedstawia to KE w swoim modelu. W roku 2030 cena węgla ma wynosić 36 euro za tonę. KE przedstawia zupełnie inny obraz. Przemysł stalowy nie będzie posiadał przełomowych technologii przed rokiem 2025-2030. Zwrot kosztów eksportu doprowadziłby do problemów z krajami trzecimi. Pojawią się też trudności z pozyskaniem wykwalifikowanych pracowników.

Dixson-Decleve Sandrine  Zmiany klimatyczne to strategia prowzrostowa. Konieczne jest uniknięcie straty udziału rynkowego w przyszłości na rzecz Chin. Objęcie pozycji przywódczej powinno oznaczać długofalowe korzyści. Konkurencyjność Europy to działania w zakresie redukcji emisji. Może oznaczać to przyszłość dla Europy: dobrobyt, miejsca pracy, korzyści w dziedzinie zdrowia. Potrzebujemy gospodarki węglowej, która będzie sprawna i pozwoli nam osiągnąć cele redukcji emisji CO2. Niezbędne jest prowadzenie dialogu w dziedzinie redukcji emisji, dialogu średnioterminowego. Musimy inwestować w infrastrukturę niskowęglową, środki transportu, procesy przemysłowe i rolne. Regiony muszą przyciągać kapitał celem stymulacji wzrostu. Zmniejsza się atrakcyjność Europy, jako miejsca inwestycji w dziedzinie czystych energii. Kapitał musi pochodzić z sektora prywatnego. Kapitał ten jest w Europie i jest gotowy do inwestycji. Brak jest jednak właściwych mechanizmów rynkowych. Po kryzysie zainwestowano 180 miliardów w czyste technologie. W Europie jest brak zaufania inwestorów do cen węgla. Liderzy biznesu i ekonomiści zrozumieli, iż wzrost przemysłowy niekoniecznie oznacza wysokie emisje gazów cieplarnianych. Ambitne cele w dziedzinie redukcji emisji mogą oznaczać nowe miejsca pracy. Ambitne zbiorowe cele w zakresie redukcji emisji są możliwe i pozytywne, nawet, jeśli UE będzie działać jednostronnie. Oznacza to wzrost 6% PKB. Ambitne cele redukcji emisji o 30% do roku 2030 mogą oznaczać wiele nowych miejsc pracy. Potrzebne są nowe polityki krajowe, których celem będzie wspieranie redukcji gazów cieplarnianych i wspólne działania w Europie. Musimy wypracować nowe źródła energii. Sektor prywatny postrzega Chiny, jako nową gospodarkę niskowęglowa, nie zaś Europę. Musimy wykazywać się wolą przywództwa. Silne, solidne cele muszą być połączone z solidnym systemem ETS, by podnieść ceny węgla i pchnąć inwestycje w odpowiednim kierunku.

Jensen Genon K. - dyrektor wykonawczy Sojusz na rzecz Zdrowia i Środowiska Konieczne jest osiągnięcie wspólnych korzyści podniesienia celów klimatycznych. Korzyści zdrowotne podniesienia celów klimatycznych. Pozytywne skutki powstrzymania zmian klimatycznych. Organizacja „Heal” zrzesza 65 organizacji, które pracują na rzecz zdrowia. Są to grupy pacjentów, lekarzy, fachowców, naukowców z różnych instytutów. Zmiana klimatu wpływa na nasze zdrowie. Są na to niezbite dowody. W niektórych sprawozdaniach nie docenia się korzyści zdrowotnych. Dla UE korzyści te oznaczają 10 mld euro i mogą być bardzo wysokie do roku 2020, jeśli opowiemy się za celem 30%, oznacza to 0,2 PKB. Oszczędności dodatkowe to 52 mld euro z dodatkowych korzyści, wypływające z celu 20% do roku 2020. Zagrożeniem jest ograniczenie aktywności obywateli, ze względu na problemy zdrowotne, choroby oddechowe. Korzyści zdrowotne są równe 2/3 kosztów implementacyjnych. Jeżeli założymy wyższy cel, niż 20 %, UE będzie w stanie zwiększyć korzyści o 250% w porównaniu z działaniami pięcioletnimi. Państwa europejskie będą mogły zaoszczędzić na kosztach leczenia chorób układu oddechowego. Jest to ważne w starzejącym się społeczeństwie. Zyskamy nowych sojuszników np. Ministrów Zdrowia. Promowanie zdrowego transportu. Mniejsze koszty leczenia otyłości i innych powiązanych chorób. Sektor zdrowia oczekuje silnych sygnałów by skoncentrować się na celu powyżej 20 % redukcji emisji CO2. Szereg działań na rzecz ochrony klimatu przełoży się na stan zdrowia obywateli. Należy sprawdzić jak wydajność energetyczna będzie wpływać na zdrowie np. budynki szczelne z punktu widzenia obiegu powietrza. KE nie zajęła się aspektem, który sektor jest najbardziej szkodliwy dla zdrowia. Polska, Włochy, Francja najbardziej skorzystają na przejściu na cel 30%. Będą największymi beneficjentami środków. Skorzystają też kraje sąsiednie.

Anderson Jason - dyrektor ds. europejskiej polityki klimatycznej i energetycznej, Biuro Polityki Europejskiej WWF, Belgia By uniknąć wzrostu temperatury, o 2°C do roku 2020, musimy zapewnić redukcje emisji na świecie, na poziomie 25-40%. Europa musi zapewnić redukcję na poziomie 30%. Wzrost temperatury o 3°C byłby katastrofalny. Ścigamy się z czasem a stawką jest przeżycie planety. Musimy podwoić nasze starania. Szacuje się, że w roku 2009 zapewniliśmy redukcje o 17 % w porównaniu z rokiem 1990. Są nowe polityki dotyczące wydajności energetycznej. Mamy 3, 3 gigatony dostępnych kredytów kompensacji emisji, w związku z tym osiągniemy cel 20%. W kontekście dostępności offsetu emisji kolejne projekty nie przyczyniają się do redukcji emisji. Zrewidowana polityka redukcji emisji musi być połączona z sankcjami. Wszystkie elementy sprzeciwu dotyczące ostrzejszych celów to odwrócenie uwagi, dywersja gospodarcza i ekonomiczna. Działalność zakłócająca życie polityczne i administracyjno-gospodarcze UE. Unia Europejska jest w sytuacji konkurencyjnej. Niektóre sektory naszego przemysłu są chronione i są w dobrej sytuacji. Wiele najnowszych studiów wskazuje, że istnieją nowe możliwości dla stworzenia nowej gospodarki gdzie UE odgrywałaby kluczową rolę. Zielona gospodarka może oznaczać nowe miejsca pracy i redukcję ryzyka. Odwęglowienie gospodarki to nie proces przenoszenia produkcji poza Europę. Chodzi o modernizację i inwestycje. Bezpieczeństwo dla inwestorów zależy od jasnych ram odwęglowienia gospodarki. Najnowsze badania w sektorach cementu, papieru wskazują, że technologie „jutra” są dostępne już dziś. Konieczne są jedynie inwestycje. Inwestycje te będą stymulowane przez jasne cele redukcji emisji w Europie. Europa będzie musiała pójść w kierunku celu 30% by sprostać działaniom i celom innych gospodarek. Ogromne inwestycje UE w sieci inteligentne. Inwestycje w alternatywne samochody to 11 mld euro. Europa, jako centrum inwestycji i innowacji może odegrać dużą rolę w świecie. Musi być właściwa motywacja. Sytuacja w Afryce Północnej sprawia, że zależność od paliw kopalnych jest coraz bardziej niebezpieczna. Ceny ropy rosną. Proces demokratyzacji może przełożyć się na uniknięcie katastrofy klimatycznej. Kwota netto kredytów w systemie ETS jest niska i następuje wzrost emisji. Europa musi inwestować w badania i rozwój. Najbardziej korzystne dla inwestorów są cele rynkowe, które mają efekt „zasysania” ich technologii na rynku. Musi nastąpić impuls stymulacyjny na rzecz nowych technologii. Branża stalowa nie może wykorzystać technologii wychwytywania węgla, ponieważ nie ma bodźców cenowych, finansowych ku temu. Musimy budować zaufanie, poczucie pewności bezpieczeństwa.